Informed consent rechtsgeldig: wanneer is dit het geval?

Voordat een arts een medische behandeling uitvoert, moet de patiënt goed geïnformeerd zijn over wat er gaat gebeuren, welke risico’s daaraan verbonden zijn en welke alternatieven er bestaan. Dat heet informed consent. Zonder goede informatie kan een patiënt geen weloverwogen toestemming geven. In deze blog leggen wij uit wat informed consent inhoudt, wanneer toestemming geldig is en wanneer niet, en wat u kunt doen als u onvoldoende bent geïnformeerd.

Geschreven door Onur Arslan, advocaat bij Arslan Advocaten. Ingeschreven in het rechtsgebiedenregister van de Nederlandse orde van advocaten voor arbeidsrecht en letselschade. Laatst bijgewerkt: 31 oktober 2026.

Kort antwoord: Informed consent betekent dat u toestemming geeft voor een behandeling op basis van begrijpelijke informatie. De zorgverlener moet u onder meer informeren over de aard en het doel van de behandeling, de relevante risico’s, de alternatieven en de gevolgen van niet behandelen (art. 7:448 BW); zonder uw toestemming mag in beginsel niet worden behandeld (art. 7:450 BW). Een handtekening kan onderdeel zijn van het bewijs, maar vervangt het gesprek en een begrijpelijke uitleg niet. Schiet de informatie tekort, dan kan dat tot aansprakelijkheid leiden, maar alleen als ook het verband met uw schade aannemelijk is.

Wat is informed consent?

Het uitgangspunt in de medische wereld is dat een patiënt zélf beslist over zijn of haar behandeling. Daarvoor is het essentieel dat de patiënt begrijpt wat de behandeling inhoudt, welke risico’s eraan kleven en welke alternatieven er zijn.
Informed consent betekent dan ook: toestemming op basis van volledige en begrijpelijke informatie.

Wat valt er onder ‘behandeling’?

Met ‘behandeling’ wordt in deze context eigenlijk alles bedoeld wat een arts voor u doet rondom uw zorgtraject. Dit gaat verder dan alleen de daadwerkelijke ingreep of operatie. Denk bijvoorbeeld ook aan lichamelijk onderzoek, diagnostische tests, het stellen van een diagnose en de nazorg die daarop volgt. Kortom: elke medische handeling die onderdeel is van uw behandeling valt hieronder.

De arts moet uitleg geven over:

De aard en het doel van de behandeling;
De mogelijke risico’s en complicaties;
De kans op succes of herstel;
Alternatieven, waaronder afwachten of niet behandelen;
De gevolgen van het weigeren van de behandeling.

Sinds 2020 noemt artikel 7:448 BW daarnaast uitdrukkelijk de staat van en de vooruitzichten voor uw gezondheid en de termijn waarop een behandeling kan worden uitgevoerd en hoe lang die duurt. De informatie moet passen bij de behandeling en bij wat u redelijkerwijs moet weten om te beslissen. Niet ieder denkbaar risico hoeft op dezelfde manier te worden besproken: de kans, de ernst, de aard van de behandeling, de urgentie en uw vragen of persoonlijke omstandigheden zijn van belang.

Informatie over effectiviteit en wachttijden

Naast de basisinformatie over de behandeling moet de zorgaanbieder u ook informeren over het al dan niet bestaan van een wetenschappelijk bewezen werkzaamheid van de voorgestelde zorg (art. 10 lid 2 Wkkgz). Dat betekent dat u mag verwachten dat de arts aangeeft of een behandeling wetenschappelijk is onderbouwd, of juist (nog) niet voldoende is bewezen. Zeker bij nieuwe behandelmethoden, alternatieve therapieën of experimentele zorg is het belangrijk dat u hierover duidelijkheid krijgt.

Verder hoort u geïnformeerd te worden over eventuele wachttijden voor de behandeling. Zo weet u wat u kunt verwachten en kunt u dit betrekken in uw beslissing om wel of niet in te stemmen met het behandelvoorstel.

Samengevat:

Heeft een behandeling een bewezen werking? Daarover hoort u duidelijke informatie te krijgen.
Hoe lang duurt het voordat u geholpen wordt? Ook daar hoort u duidelijkheid over te krijgen.

Dit alles zorgt ervoor dat u als patiënt een eerlijk en compleet beeld krijgt, zodat uw toestemming daadwerkelijk ‘informed’ is.

Pas als deze informatie is verstrekt én begrepen, kan toestemming rechtsgeldig zijn.

Vragen die u vooraf kunt stellen

De wet verplicht de zorgverlener u uit te nodigen om vragen te stellen (art. 7:448 lid 3 BW). Op uw verzoek krijgt u de informatie ook schriftelijk of elektronisch. Ook een alternatief zonder behandeling kan relevant zijn: bespreek wat wel en niet bereikt kan worden en hoe zeker die verwachting is. Bij een niet-noodzakelijke of cosmetische behandeling kan de afweging anders zijn dan bij een urgente ingreep.

Onderwerp	Vraag die u vooraf kunt stellen
Doel	Wat verwacht u met deze behandeling te bereiken?
Risico	Welke gevolgen zijn voor mijn beslissing belangrijk?
Alternatief	Wat zijn andere mogelijkheden en hun voor- en nadelen?
Afwachten	Wat kan er gebeuren als ik niet of later behandel?
Vervolg	Welke nazorg en controles zijn nodig?

Impliciete en expliciete toestemming: wanneer geldt wat?

Toestemming voor een medische behandeling kan op verschillende manieren worden gegeven. In veel gevallen is mondelinge of zelfs stilzwijgende (impliciete) toestemming voldoende. Bijvoorbeeld: als u uw arm uitsteekt voor een vaccinatie, mag de arts ervan uitgaan dat u akkoord gaat met de prik. Ook bij eenvoudige handelingen, zoals het hechten van een kleine wond, wordt impliciete toestemming vaak als voldoende beschouwd. De wet bepaalt dat toestemming mag worden verondersteld als een verrichting niet van ingrijpende aard is (art. 7:466 lid 2 BW).

Gaat het echter om een ingrijpende, risicovollere of niet-spoedeisende (electieve) behandeling, dan moet u als patiënt uitdrukkelijk (expliciet) toestemming geven. De arts hoort in dat geval niet alleen alle relevante informatie te verstrekken, maar ook in het medisch dossier vast te leggen dat u akkoord bent gegaan. Op uw verzoek moet de hulpverlener schriftelijk vastleggen voor welke ingrijpende verrichtingen u toestemming heeft gegeven (art. 7:451 BW). Een handtekening is wettelijk geen voorwaarde voor geldige toestemming.

Kort samengevat:

Impliciete toestemming: bij eenvoudige, routinematige handelingen die niet ingrijpend zijn.
Expliciete toestemming: bij zware, riskante of geplande medische ingrepen, mondeling of schriftelijk gegeven en in de regel door de arts in het dossier vastgelegd.

Wanneer mag een arts behandelen zonder expliciete toestemming?

Een arts mag pas starten met de behandeling als de patiënt toestemming heeft gegeven. Toch hoeft die toestemming niet altijd nadrukkelijk uitgesproken te worden. In de praktijk komt het vaak voor dat een patiënt bij eenvoudige, routinematige handelingen impliciet toestemming geeft, bijvoorbeeld door een arm uit te steken voor een injectie of zelf op de behandeltafel plaats te nemen. Voor spoedsituaties waarin u zelf geen toestemming kunt geven, gelden aparte regels; zie hieronder bij kinderen en spoed.

Bij ingrijpende behandelingen, risicovolle ingrepen of geplande operaties ligt het anders. Dan is het vereist dat de patiënt duidelijk, dus expliciet, instemt met het voorgestelde plan. Deze expliciete toestemming hoort door de arts zorgvuldig te worden vastgelegd in het medisch dossier.

Zo wordt geborgd dat de patiënt bij belangrijke beslissingen volledig de regie houdt en het recht op zelfbeschikking centraal staat.

Toestemming bij kinderen, wilsonbekwaamheid en spoed

Bij kinderen jonger dan twaalf jaar beslissen in beginsel de gezagdragende ouder(s) of de voogd (art. 7:465 lid 1 BW). Van twaalf tot zestien jaar is in beginsel zowel toestemming van het kind als van de gezagdragende ouder(s) of voogd nodig (art. 7:450 lid 2 BW). Vanaf zestien jaar beslist de patiënt in beginsel zelf. Bij weigering, wilsonbekwaamheid en bijzondere omstandigheden gelden wettelijke uitzonderingen; laat de concrete situatie beoordelen.

Kan een volwassen patiënt zijn belangen niet redelijk overzien, dan treedt een vertegenwoordiger op, zoals een curator, mentor, schriftelijk gemachtigde of een naaste (art. 7:465 BW). Een eerder schriftelijk vastgelegde weigering van de patiënt wordt in beginsel gevolgd, tenzij de hulpverlener daarvoor gegronde redenen ziet (art. 7:450 lid 3 BW).

Bij onmiddellijk noodzakelijke zorg kan de wet ruimte bieden om te handelen wanneer de vereiste toestemming van een vertegenwoordiger niet kan worden afgewacht (art. 7:466 lid 1 BW). Dat maakt een gewone geplande behandeling zonder overleg niet automatisch geoorloofd. De urgentie, vertegenwoordiging en vastlegging moeten worden onderzocht.

Informatie mag de patiënt alleen worden onthouden voor zover het geven ervan kennelijk ernstig nadeel voor de patiënt zou opleveren, en pas nadat de hulpverlener een andere hulpverlener heeft geraadpleegd (art. 7:448 lid 4 BW). Dit is een smalle uitzondering.

Waarom goede communicatie en informed consent zo belangrijk zijn

Goede communicatie tussen arts en patiënt gaat verder dan een wettelijke verplichting; het vormt de basis voor een sterke vertrouwensrelatie. Door helder en open te praten over de behandeling, risicofactoren en keuzemogelijkheden, voelt de patiënt zich serieus genomen en betrokken bij wat er met hem of haar gebeurt. Dit vertrouwen zorgt er niet alleen voor dat patiënten eerder hun zorgen of twijfels delen, maar bevordert ook de therapietrouw: mensen zijn sneller geneigd adviezen op te volgen wanneer ze begrijpen waarom bepaalde keuzes worden gemaakt.

Met duidelijke uitleg en oprechte aandacht wordt niet alleen aan de regels voldaan, maar ontstaat ook wederzijds respect—een fundament voor goede zorg.

Van klassiek model naar gedeelde besluitvorming

Met de komst van aanvullende regels rondom informed consent verschuift de nadruk steeds meer naar zogenaamde shared decision making, ofwel ‘gezamenlijke besluitvorming’. Waar vroeger de arts vaak bepaalde wat het beste leek—en de patiënt dat advies volgde—staat tegenwoordig de voorkeur van de patiënt centraal.

Bij gedeelde besluitvorming voeren arts en patiënt samen het gesprek over de behandeling. U geeft aan wat voor u belangrijk is, bijvoorbeeld werk, gezin of levenskwaliteit, en de arts licht de medische opties toe, inclusief de voor- en nadelen. Zo maakt u samen een beslissing die past bij uw persoonlijke situatie en waarden, in plaats van dat u alleen het advies van de arts volgt.

Deze aanpak zorgt ervoor dat medische keuzes niet alleen medisch gezien verantwoord zijn, maar ook aansluiten bij de wensen en verwachtingen van de patiënt.

Wettelijke basis van informed consent

Het recht op informatie en toestemming is vastgelegd in artikel 7:448 van het Burgerlijk Wetboek. Hierin staat dat de hulpverlener de patiënt “op duidelijke wijze” moet informeren over de voorgenomen behandeling en de te verwachten gevolgen of risico’s. Het vereiste van toestemming staat in artikel 7:450 BW.

Daarnaast bepaalt de wet dat de hulpverlener een medisch dossier bijhoudt met onder meer de gegevens over uw gezondheid en de uitgevoerde verrichtingen (art. 7:454 BW). In de praktijk hoort daarin ook te staan welke informatie is besproken en dat u toestemming heeft gegeven.
Lees hierover meer in onze blog Medisch dossier: inzage, kopie en correctie.

Andere wettelijke informatieplichten

Naast het Burgerlijk Wetboek zijn er ook andere wetten die informatieplichten voor de arts bevatten, zoals de Wet kwaliteit, klachten en geschillen zorg (Wkkgz). Volgens deze wet moet de zorgaanbieder (de zorginstelling of de zelfstandig werkende zorgverlener) de patiënt, als deze daarom vraagt, informeren over de aangeboden zorg (art. 10 Wkkgz). Dit betreft niet alleen de aard van de zorg, maar ook de tarieven, de kwaliteit en de ervaringen van andere patiënten met die zorg.

Bovendien moet de zorgaanbieder de patiënt informeren over het al dan niet bestaan van wetenschappelijk bewezen werkzaamheid van de zorg en over de wachttijd. Zo krijgt de patiënt een volledig beeld en kan hij of zij een weloverwogen beslissing nemen.

Nieuwste aanvullingen op de informatieplicht sinds 2020

Sinds 1 januari 2020 is de informatieplicht voor zorgverleners verder uitgebreid. Niet alleen moeten artsen en andere hulpverleners patiënten tijdig informeren over de behandeling en de risico’s, ook is het nu wettelijk verplicht om samen met de patiënt overleg te voeren over de voorgestelde behandeling. Hierbij moet de patiënt actief worden uitgenodigd om vragen te stellen.

Verder moet de zorgverlener extra informatie geven, zoals:

De mogelijkheid om af te zien van de behandeling.
Alternatieve onderzoeken of behandelingen die door andere zorgverleners kunnen worden uitgevoerd.
De verwachte looptijd én wanneer de behandeling kan starten.

Deze wijzigingen zijn bedoeld om de patiënt meer invloed en zeggenschap te geven, oftewel samen te beslissen over de zorg. Oftewel, het zwaartepunt verschuift van het traditionele ‘de arts adviseert’ naar ‘gezamenlijk besluiten’, waarbij de wensen en voorkeuren van de patiënt centraal staan.

Wanneer is toestemming niet rechtsgeldig?

Van geldige toestemming is in de regel geen sprake als de patiënt niet, of onjuist, is geïnformeerd. Dat kan zich op verschillende manieren voordoen, bijvoorbeeld:

De arts heeft niet verteld welke risico’s aan de behandeling verbonden zijn;
Er is niet gesproken over alternatieve behandelingen;
De kans op complicaties is gebagatelliseerd;
De patiënt is onder druk gezet om akkoord te gaan;
De toestemming is gegeven zonder dat de informatie begrijpelijk was.

Wanneer een arts zijn informatieplicht heeft geschonden, kan de behandeling als onrechtmatig worden beschouwd. Als de patiënt daardoor schade lijdt en die schade het gevolg is van het informatiegebrek, kan sprake zijn van medische aansprakelijkheid. Meer hierover leest u in onze blog Medische aansprakelijkheid in Nederland: rechten van patiënten en route naar schadevergoeding.

Het belang van bewijs: wat staat er in uw dossier?

In een aansprakelijkheidszaak is het medisch dossier cruciaal. Daarin moet staan welke informatie is gegeven, of er een informed consent-formulier is ondertekend en of er aantekeningen zijn van gesprekken met de arts.

Toestemming vastleggen: expliciet en impliciet

Een arts mag pas starten met een behandeling nadat de patiënt daarvoor toestemming heeft gegeven. Deze toestemming kan op verschillende manieren worden gegeven. Soms is er sprake van impliciete of stilzwijgende toestemming, bijvoorbeeld bij minder ingrijpende handelingen; dan mag toestemming worden verondersteld (art. 7:466 lid 2 BW). Voor spoedsituaties waarin u zelf niet kunt beslissen, gelden aparte regels. Gaat het echter om een ingrijpende, riskante of geplande (electieve) behandeling, dan moet u als patiënt expliciet instemmen. In zo’n geval hoort deze toestemming ook door de arts in het dossier te worden vastgelegd.

Ontbreken deze gegevens, dan moet de zorgverlener zijn standpunt dat wel goed is geïnformeerd in de regel beter onderbouwen, en kan dat ontbreken bij de bewijswaardering tegen hem werken. De bewijslast verschuift daarmee niet automatisch naar de zorgverlener.
U kunt het dossier opvragen bij het ziekenhuis of de behandelaar. Hoe u dat doet, leest u stap voor stap in onze blog Medisch dossier: inzage, kopie en correctie.

Wat bewijst een toestemmingsformulier?

Een formulier kan laten zien dat een onderwerp is aangeboden of besproken, maar de inhoud en omstandigheden blijven belangrijk. Is het formulier specifiek voor de ingreep? Was de uitleg begrijpelijk? Was er gelegenheid voor vragen? Wat is in het consultverslag vastgelegd? Omgekeerd hoeft toestemming niet in iedere situatie schriftelijk te zijn vastgelegd. Eén algemene stelling dat elke behandeling zonder formulier onrechtmatig is, klopt daarom niet.

Gevolgen van schending van informed consent

Als blijkt dat u niet goed bent geïnformeerd, kan de arts of het ziekenhuis aansprakelijk zijn voor de schade die daaruit voortvloeit. Dat kan bijvoorbeeld zijn omdat u bij juiste informatie niet met de behandeling zou hebben ingestemd, of omdat u had gekozen voor een alternatief met minder risico.

Eerst moet worden onderzocht of de informatieplicht is geschonden. Daarna volgt de vraag of de schade door dat gebrek is veroorzaakt. In twee arresten van 23 november 2001 heeft de Hoge Raad bepaald dat het causaal verband dan niet automatisch wordt aangenomen. De patiënt moet in de regel stellen en zo nodig bewijzen dat hij bij goede informatie als redelijk handelende patiënt, of om persoonlijke redenen, niet voor deze behandeling zou hebben gekozen. Van de zorgverlener mag wel worden verlangd dat hij zijn betwisting voldoende onderbouwt. Van belang zijn onder meer hoe groot het risico was, hoe het zou zijn gegaan zonder behandeling, en of er een minder risicovol alternatief was met een redelijke kans op succes. Dat een niet besproken risico later optreedt, maakt het verband met de behandelkeuze dus niet automatisch bewezen. Meer medische zaken leest u in onze zakenbibliotheek met voorbeelden van medische fouten.

In zo’n geval kan een schadevergoeding worden gevorderd, bestaande uit:

Materiële schade – medische kosten, inkomensverlies, reiskosten, hulp in de huishouding;
Immateriële schade (smartengeld) – vergoeding voor pijn, verdriet en verlies aan levensvreugde.

Lees in onze blog Hoe kunt u smartengeld berekenen? hoe de hoogte van het smartengeld wordt vastgesteld.

Veelgemaakte misverstanden

Een handtekening op een toestemmingsformulier betekent niet automatisch dat informed consent is gegeven.
De wet verlangt dat de zorgverlener met u overlegt en u uitnodigt vragen te stellen; alleen schriftelijke informatie meegeven is in de regel niet genoeg.
Het feit dat een risico in een folder staat, ontslaat de arts niet automatisch van de plicht om het, als het voor uw beslissing relevant is, met u te bespreken.
Niet elke complicatie is een fout; voor aansprakelijkheid op deze grond moeten de schending van de informatieplicht, de schade én het verband daartussen vaststaan. Lees ook complicatie of medische fout: wat is het verschil?

Praktisch voorbeeld

Stel: een patiënt krijgt voorafgaand aan een operatie alleen een standaardfolder met algemene risico’s. Tijdens de ingreep ontstaat een complicatie die niet in de folder stond en waarover niet is gesproken. De patiënt stelt dat hij bij juiste informatie niet met de operatie zou hebben ingestemd. Dan is eerst de vraag of dit risico voor zijn beslissing relevant was en dus besproken had moeten worden. Is dat zo, dan moet de patiënt nog aannemelijk maken dat hij werkelijk anders had gekozen, bijvoorbeeld omdat een minder risicovol alternatief bestond of de operatie kon worden uitgesteld. Lukt dat, dan kan het ziekenhuis aansprakelijk zijn voor de schade die daaruit voortvloeit.

Hoe onderbouwt u uw behandelkeuze achteraf?

Beschrijf uw overwegingen zo concreet mogelijk. Had u eerder gezegd een bepaald risico niet te willen nemen? Bestond een redelijk alternatief? Was de behandeling noodzakelijk of kon zij worden uitgesteld? Zijn er berichten, gespreksnotities of aanwezige naasten die iets over het gesprek kunnen vertellen?

Alleen de verklaring dat u achteraf nooit zou hebben ingestemd, is vaak onvoldoende. De beoordeling moet rekening houden met de situatie vóór de behandeling, toen de uitkomst nog onbekend was.

Toestemming sluit uitvoeringsfouten niet uit

Toestemming voor een risico is geen toestemming voor onzorgvuldig handelen. Bij schade kan dus zowel de informatie als de uitvoering en nazorg worden onderzocht. Een correcte uitleg over complicaties ontslaat de behandelaar niet van de plicht om te handelen als een goed hulpverlener (art. 7:453 BW).

Wat kunt u doen als u denkt dat u niet goed bent geïnformeerd?

Vraag uw medisch dossier op, met de verstrekte patiënteninformatie en het toestemmingsdocument.
Noteer wat er tijdens gesprekken met artsen is gezegd.
Neem contact op met een letselschadeadvocaat.
Laat beoordelen of sprake is van een schending van de informatieplicht.

Onze advocaten helpen u om uw rechten veilig te stellen en de juiste stappen te zetten richting schadevergoeding. Wij bespreken met u welke beslissing u zegt te hebben gemist en welke schade daaraan wordt gekoppeld, zodat de claim gericht blijft op de werkelijke tekortkoming.

Waarom Arslan Advocaten?

Het eerste gesprek is kosteloos en vrijblijvend. Bij letselschade verhalen wij de redelijke kosten van rechtsbijstand op de aansprakelijke partij of diens verzekeraar. Is die route niet beschikbaar, dan beoordelen wij eerst of u voor een toevoeging in aanmerking komt. Anders bespreken wij of no cure no pay binnen de geldende voorwaarden bij uw zaak past. Arslan Advocaten brengt u nooit kosten in rekening zonder voorafgaand overleg en uw goedkeuring. Ook afspraken over medisch onderzoek en een eventuele procedure bespreken wij vooraf.

Zo weet u vooraf waar u aan toe bent en kunt u gericht aanspraak maken op vergoeding van uw schade.

Gerelateerde juridische diensten

Wat had u willen weten vóór de behandeling?

Beschrijf welke informatie u destijds ontving over het doel, de risico’s en alternatieven. Noteer welke vragen u stelde, welke antwoorden u kreeg en hoeveel tijd u had om te beslissen. Bewaar folders en toestemmingsformulieren met de toen geldende versie. Leg daarnaast uit waarom de ontbrekende informatie voor uw keuze relevant was; een handtekening alleen beschrijft niet het hele gesprek.

Veelgestelde vragen

Wat is informed consent en waarom is het belangrijk in de medische zorg?

Informed consent betekent dat een patiënt akkoord gaat met een behandeling nadat hij of zij volledig en begrijpelijk is geïnformeerd over de aard, risico’s en alternatieven. Het is essentieel voor een weloverwogen beslissing en rechtsgeldigheid van de toestemming.

Wanneer is toestemming voor een medische behandeling niet rechtsgeldig?

Van geldige toestemming is in de regel geen sprake als de patiënt onvoldoende geïnformeerd is of niet begrijpt wat de behandeling inhoudt. Ook toestemming die onder druk of dwang is gegeven, geldt in de regel niet als geldige toestemming.

Welke informatie moet een arts verstrekken voordat ik toestemming geef?

De arts moet uitleg geven over de aard en het doel van de behandeling, de mogelijke risico’s, alternatieven, en de gevolgen van het weigeren van de behandeling. Ook hoort u informatie te krijgen over de bewezen werkzaamheid en de wachttijd.

Kan ik mondelinge toestemming geven voor een medische ingreep?

Ja, in veel gevallen is mondelinge of impliciete toestemming voldoende, bijvoorbeeld door het uitsteken van de arm voor een injectie. Ook bij ingrijpende behandelingen eist de wet geen schriftelijke toestemming, maar op uw verzoek moet de hulpverlener schriftelijk vastleggen voor welke ingrijpende verrichtingen u toestemming heeft gegeven.

Mag ik mijn toestemming intrekken?

U kunt in beginsel op uw toestemming terugkomen. Bespreek de medische gevolgen en praktische situatie met de behandelaar; bij spoed of wilsonbekwaamheid gelden bijzondere regels.

Moet elk risico worden genoemd?

Niet elk theoretisch risico op dezelfde wijze. Wat relevant is, hangt af van onder meer ernst, kans, aard van de ingreep en uw omstandigheden.

Is onvoldoende uitleg genoeg voor vergoeding?

Niet vanzelf. U moet in de regel aannemelijk maken dat u bij goede informatie anders had gekozen en dat uw schade daaruit voortvloeit. Ook de juridische grond voor de gevraagde schade moet worden beoordeeld.

Bronnen

🏥 Onafhankelijk medisch advies bij uw letselschadezaak

Bij medische letselschadezaken werkt Arslan Advocaten samen met MEDICA Medisch Advies — een onafhankelijk medisch adviesbureau dat uitsluitend werkt voor slachtoffers van letselschade. Hun BIG-geregistreerde artsen beoordelen uw medisch dossier, brengen klachten en beperkingen in kaart en onderbouwen uw claim medisch.

➡️ Lees meer over de rol van een medisch adviseur bij letselschade

Deel dit bericht

Informed consent: wanneer is toestemming rechtsgeldig en wanneer niet?